ଭୁବନେଶ୍ୱର (ସତ୍ୟପାଠ ବ୍ୟୁରୋ): କେନ୍ଦୁଝରର ଯାଜାଙ୍ଗ ଲୁହାପଥର ଖଣିକୁ ନେଇ JSW ଷ୍ଟିଲ୍କୁ ଓଡ଼ିଶା ହାଇକୋର୍ଟରୁ ମିଳିଛି ବଡ଼ ଆଇନଗତ ଆଶ୍ୱସ୍ତି। ଖଣିରୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ପରିମାଣର ଖଣିଜ ପରିବହନରେ ଅଭାବ ଦର୍ଶାଇ ରାଜ୍ୟ ଖଣି ବିଭାଗ କମ୍ପାନୀକୁ ଦୁଇଟି ନୋଟିସ୍ରେ ମୋଟ ପ୍ରାୟ ୨୧୬୯ କୋଟି ଟଙ୍କା ଦେବାକୁ କହିଥିଲା।
ପ୍ରଥମ ଦାବି—୨୦୨୦-୨୧ ପାଇଁ ୬୯୬ କୋଟି ୩୨ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦାବି—୨୦୨୪-୨୫ ପାଇଁ ୧୪୭୨ କୋଟି ୬୯ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କା।
ଅକ୍ଟୋବର ୧୬ରେ ହାଇକୋର୍ଟ ଦେଇଥିବା ରାୟ ସମ୍ପର୍କରେ JSW ଅକ୍ଟୋବର ୧୮ରେ ଷ୍ଟକ୍ ଏକ୍ସଚେଞ୍ଜକୁ ସୂଚନା ଦେଇଛି। କମ୍ପାନୀର କହିବା ଅନୁଯାୟୀ, ପ୍ରଥମ ୬୯୬ କୋଟି ଟଙ୍କାର ଦାବି ଖାରଜ ହୋଇଛି। ଦ୍ୱିତୀୟ ୧୪୭୨ କୋଟି ଟଙ୍କାର ନୋଟିସ୍କୁ ରଦ୍ଦ କରି ନୂଆ ନିଷ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ଖଣି କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଫେରାଇ ଦିଆଯାଇଛି।
ଅର୍ଥାତ୍, ୧୪୭୨ କୋଟି ଟଙ୍କାର ଦାବି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଛାଡ଼ ହୋଇଯାଇନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏଠି ଉଠୁଛି କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ।
ପ୍ରଥମ ପ୍ରଶ୍ନ— ଖଣି ବିଭାଗ କେଉଁ ହିସାବ ଆଧାରରେ ଏତେ ବଡ଼ ଅର୍ଥରାଶି ଦାବି କରିଥିଲା? ସେହି ହିସାବ ଓ ଆଇନଗତ ଆଧାର ଠିକ୍ ଥିଲା ତ?
ଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ— ଯଦି ସରକାରୀ ଦାବିରେ ଆଇନଗତ ତ୍ରୁଟି ଥିଲା, ତାହା ପାଇଁ କିଏ ଉତ୍ତରଦାୟୀ? ଆଉ ଯଦି ଦାବିର କିଛି ଅଂଶ ଆଇନସମ୍ମତ, ତେବେ ସେହି ଟଙ୍କା ଆଦାୟ ପାଇଁ ସରକାର କ’ଣ କରିବେ?
ତୃତୀୟ ପ୍ରଶ୍ନ— ଯାଜାଙ୍ଗ ଖଣିରେ ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ପାଦନ ଓ ଖଣିଜ ପରିବହନ କେତେ ହୋଇଥିଲା? ଚୁକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସର୍ବନିମ୍ନ ପରିବହନ ପରିମାଣ କେତେ ରହିବା କଥା?
ଆଉ ଏଠାରେ ରହିଛି ଆଉ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ତଥ୍ୟ।
JSW ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଖଣିର ପରିଚାଳନା ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଲାଭଜନକ ନୁହେଁ ବୋଲି ଦର୍ଶାଇଥିଲା। କମ୍ପାନୀର ନିଜସ୍ୱ ଘୋଷଣା ଅନୁଯାୟୀ, ଡିସେମ୍ବର ୨୦୨୪ରୁ ଖଣି କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଥିଲା।
ତେଣୁ ପ୍ରଶ୍ନ—ଖଣି ବନ୍ଦ ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ ସର୍ବନିମ୍ନ ପରିବହନ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦାବି କିପରି ଗଣନା ହେବା କଥା?
ଏହାର ଉତ୍ତର ରହିଛି ଖଣି ଚୁକ୍ତି, ସରକାରୀ ହିସାବ ଓ ଅଦାଲତଙ୍କ ରାୟରେ।
ସତ୍ୟପାଠର ପ୍ରଶ୍ନ ସରଳ।
ଓଡ଼ିଶାର ଖଣିଜ ସମ୍ପଦକୁ ନେଇ ହଜାର ହଜାର କୋଟି ଟଙ୍କାର ଦାବି ଉଠିବ, ମାମଲା ଅଦାଲତକୁ ଯିବ, ଆଉ ଶେଷରେ ଦାବିର ହିସାବ ପୁଣି ନୂଆ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ—
ତେବେ ରାଜ୍ୟର ଖଣିଜ ରାଜସ୍ୱ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସରକାରଙ୍କ ପାଖରେ କେତେ ସୁଦୃଢ଼ ବ୍ୟବସ୍ଥା ରହିଛି?
କାରଣ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଓଡ଼ିଶାର। ତାହାର ପରିଚାଳନା ଓ ରାଜସ୍ୱର ସଠିକ୍ ହିସାବ ଜାଣିବାର ଅଧିକାର ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାବାସୀଙ୍କର।
